Ujemny kapitał własny

Termin ten odnosi się do prawa wybranego poniżej kraju.

  Polska

Czym jest ujemny kapitał własny?

Ujemny kapitał własny występuje, gdy na skutek poniesionych i niepokrytych strat wartość kapitału własnego jednostki spada poniżej zera. W ujęciu bilansowym oznacza to co do zasady, że zobowiązania i rezerwy na zobowiązania przewyższają wartość aktywów. Samo wykazanie ujemnego kapitału własnego nie oznacza jednak automatycznie niewypłacalności w rozumieniu Prawa upadłościowego. W przypadku osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych wskazanych w art. 11 ust. 2 Prawa upadłościowego przesłanka zadłużeniowa jest spełniona, gdy zobowiązania pieniężne przekraczają wartość majątku przez okres przekraczający 24 miesiące, z uwzględnieniem ustawowych wyłączeń. Ustawa przewiduje również domniemanie oparte na danych bilansowych, ale nie jest ono tożsame z samym wystąpieniem ujemnego kapitału własnego. Oceny niewypłacalności nie dokonuje się wyłącznie na podstawie rocznego sprawozdania finansowego. Powinna ona uwzględniać aktualną sytuację majątkową i płynnościową dłużnika oraz zasady wynikające z Prawa upadłościowego. Ujemny kapitał własny może także uruchamiać obowiązki korporacyjne. W spółce z o.o. zarząd powinien niezwłocznie zwołać zgromadzenie wspólników, jeżeli bilans wykaże stratę przewyższającą sumę kapitałów zapasowego i rezerwowych oraz połowę kapitału zakładowego. W spółce akcyjnej analogiczny próg obejmuje jedną trzecią kapitału zakładowego. Niezależnie od tego, przy sporządzaniu sprawozdania finansowego kierownik jednostki powinien ocenić zdolność jednostki do kontynuowania działalności i uwzględnić wymagane ujawnienia, jeżeli istnieją okoliczności wskazujące na zagrożenie kontynuacji działalności.

Podstawa prawna: art. 11 Prawa upadłościowego; art. 233 i 397 KSH; art. 5 ust. 2 ustawy o rachunkowości.